سقوط اخلاق پزشکی | اخراج بیماران مبتلا به سرطان از بیمارستان فیروزگر!
به گزارش پایگاه خبری جامعه خبر، سید هادی کسایی زاده روزنامه نگار نوشت: بعنوان یکی از خیرین «مکسا» متاسفانه در بازدیدی که از بیمارستان فیروزگر تهران (واقع در میدان ولیعصر (ع)) داشتم از حال نگران بیماران مبتلا به سرطان مطلع شدن اتفاق تلخی افتاده است. پس از پرس و جو دریافتم که فردی به نام دکتر علی آرش انوشیروانی که چندین هفته است رئیس بیمارستان فیروزگر شده دستور داده بخش تسکینی بیماران مبتلا به سرطان که تحت حمایت مرکزنیکوکاری مکسا است دیگر پذیرش نشوند و همان هایی که هستند به زودی اخراج شوند.
متن نامه بدین شرح است:
جناب آقای دکتر محمدعلی عبداللهی نژادآبادی
سرپرست محترم معاونت توسعه مدیریت و منابع مجتمع پژوهشی، آموزشی و درمانی فیروزگر
با سلام و احترام
به پیوست نامه معاون محترم درمان در خصوص ادامه فعالیت بخش طب تسکینی به حضورتان ارسال می‌گردد، از تاریخ ۱۴۰۴/۰۸/۱۲ پذیرش بیمار جدید در بخش فوق متوقف می‌شود. لازم است واحدهای گیرنده نامه به شرح زیر عمل نمایند:
– مدارک پزشکی و واحد فن‌آوری اطلاعات تخت‌های خالی بخش فوق را مسدود نموده و از لیست بخش‌های فعال بیمارستان خارج نمایند.
– بیماران موجود پس از طی سیر درمان مرخص شده و بیمار جدیدی جای آنها پذیرش نشود.
– در طی این مدت تا ترخیص آخرین بیمار خدمات ارائه‌شده از طرف بیمارستان کماکان ادامه خواهد داشت.
– امین اموال لیست اموال موجود را صورت‌برداری کرده و اموال متعلق به بیمارستان مشخص گردد.
– در طول این مدت خروج هرگونه اموال حتی متعلق به گروه طب تسکینی مکسا ممنوع می‌باشد.
– بعد از ترخیص آخرین بیمار با حضور حراست و امین اموال و پشتیبانی صورت‌جلسه اموال موجود نوشته‌شده به امضای نماینده مکسا رسیده و درب بخش قفل گردد و کلید در اختیار حراست قرار گیرد.
– با توجه به عدم تعیین تکلیف قرارداد و شکل ادامه فعالیت، گروه مکسا می‌تواند داروهای موجود و لوازم مصرفی دارای تاریخ مصرف را از بیمارستان خارج کند.
رونوشت:
جناب آقای محمد فقیر، کلامی مدیر محترم خدمات پشتیبانی و رفاهی مرکز آموزشی درمانی فیروزگر
سرکار خانم مهناز مدنی، کارشناس محترم مدارک پزشکی و آمار
سرکار خانم پریمه آرمان، مسئول محترم واحد بهبود کیفیت مرکز آموزشی درمانی فیروزگر
جناب آقای دکتر علی آرش انوشیروانی، سرپرست محترم مرکز آموزشی درمانی فیروزگر
سرکار خانم نازلی موسوی‌زاده، مدیر محترم خدمات پرستاری مرکز آموزشی درمانی فیروزگر
جناب آقای مهندس رضا پاکچی، مسئول محترم واحد فناوری اطلاعات مرکز آموزشی درمانی فیروزگر
نکته قابل تامل این است که در این نامه هیچ رونوشتی به مکسا ( مؤسسه نیکوکاری کنترل سرطان – مراقبت‌های حمایتی و تسکینی) مشاهده نمی شود و اصلا این مرکز نیکوکاری و بیماران از این تصمیم مطلع نبودند.
شاید تصور کنید که شاید بیمارستان حق دارد و مکان درمانی جای کارخیریه نیست و باید تخت های بیمارستان تحت مدیریت بیمارستان باشد تا از آ« پول در بیاورد. اما این یک اشتباه است چراکه «مکسا» قرارداد رسمی با بیمارستان دارد و حدودا ۴ میلیارد تومان ماهانه بابت خدمات تسکینی پرداخت می کند. یعنی مفتی نیست.
با این حال از هر زاویه ای که نگاه کنیم این نامه و مکاتبه اخلاقی نیست. چراکه برای چنین تصمیماتی باید وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و حتی مجمع خیرین در مورد آن تصمیم گیری داشته باشند.
تصور کنید مادر، خواهر، فرزند یا همسرتان مبتلا به سرطان هستند و به هر نحوی فرایند درمانی پیچیده شده و نیاز به تقویت روحیه و تسکین عزیزان باشد. و این خبر در بخش بپیچد که قرار است همه شما آرام آرام اخراج شوید و بخش تعطیل شود. شما بودید چه حالی بهتان دست می داد؟ روحیه بیمار چه می شود؟
این توئیت و خبری که در همان ساعات اولیه منتشر کردم موجب شد فشارهای زیادی از جاهای مختلف برمن و حتی خیرین وارد شود. حتی از وزارت بهداشت و درمان هم با من تماس گرفتند. برای چه؟ چرا این خبر را منتشر کردید؟ تصور کردم در کشور کمونیستی و یا فاقد خدا زندگی می کنم. جایی که اخلاق وجود ندارد چه رسد به اسلام ناب محمدی که سراسر مهربانی و عشق است. کشوری که منش کورش، داریوش و زرتشت را به دوش می کشد. چه شد که اینطور اخلاق در این سطح سقوط کرده است؟
البته این ماجرا برای امروز و دیروز نیست. اخلاق در بخش درمان وقتی سقوط کرد که در سال ۱۳۹۰ دوره وزارت مرضیه وحیددستجردی در دولت احمدی نژاد رها سازی بیماران در بیابان رسانه ای شد. فاجه ای که در تاریخ وزارت بهداشت و درمان ایران ثبت شده است.
آذرماه ۱۳۹۴ هم کودکی چهارساله به همراه خانواده‌اش به دلیل پارگی از ناحیه چانه، به بیمارستان اشرفی اصفهانی مراجعه می‌کند. و پس از بخیه از آنها ۱۵۰ هزارتومان هزینه می خواهند. پس از اعلام مادر کودک در زمینه عدم توان پرداخت هزینه بخیه چانه فرزند ۴ ساله خود، به دستور مسئول کادر پزشکی حاضر در بیمارستان، بخیه‌های کودک چهارساله کشیده می‌شود و بیمار، با خونریزی از بیمارستان خارج می‌شود.
از ماجرای خون های آلوده تا سرم های آلوده و صدها رخداد و هزاران پرونده قصور پزشکی در دادسرای رسیدگی به جرائم پزشکی فجایعی هستند که فراموش نخواهند شد.
لذا به آقایانی که تماس می گیرند یا از رئیس بیمارستان فیروزگر دفاع می کنند باید گفت که این نخستین و آخرین اشتباه و بی اخلاقی در کادر درمان نیست. نمی توانید همه قصورها و بی اخلاقی ها را پشت ایثارگری های گروهی از پزشکان و کادردرمان در دوران کرونا و شهدای عزیز سلامت پنهان کنید. خدا زنده است و می بیند و خبرنگار هم رسالت دارد تا زشتی ها، پلیدی ها، ناکارآمدی ها و قصورها را به جامعه نشان دهد تا حق مظلومی پایمال نشود و این وظیفه انسانی، شغلی و اسلامی یک روزنامه نگار است.
از دادستان تهران درخواست رسیدگی به این پرونده را دارم.
