«محسن هاشمی»؛ در یک قدمی بهشت!

پایگاه خبری جامعه خبر/ یادداشت/ حسام رضایی خبرنگار و تحلیلگر سیاست داخلی/ پایان عصر محمد باقر قالیباف در شهرداری تهران، آغازگر یک سوال مهم بوده است؛ چه کسی جانشین «مرد طرقبه ای» می شود؟ پرسشی که در هفته های اخیر با بسامد و دور بیشتری مطرح شده است.

یکی از گزینه هایی که این روزها از وی به عنوان شهردار بالقوه تهران یاد می شود، محسن هاشمی فرزند ارشد آیت الله هاشمی رفسنجانی است. هر چند محسن هاشمی شخصا همه گمانه ها و اخبار ضد و نقیض پیرامون شهردارشدنش را از اساس تکذیب کرده اما چرا تا این حد صحبت از وی در محافل اصلاح طلبی بالا گرفته است؟ چهار گزاره تحلیلی پیرامون چرایی این موضوع وجود دارد.  

گزاره اول؛ فرزند ارشد آیت الله هاشمی 4 سال پیش یک بار تا آستانه به دست گرفتن عنان شهرداری تهران پیش رفت اما با رای غیرمترقبه الهه راستگو به نفع قالیباف، تشنه کام بازگشت. شاید همین اتفاق غیرمنتظره باعث شده تا امروز محسن هاشمی بیش از سایر گزینه ها، در تیررس شائبه ها قرار بگیرد.

گزاره دوم؛ دلیل دیگری که محسنِ خاندان هاشمی را اینگونه از دید برخی، مُحِقِ شهرداری تهران ساخته، به مناسبات سیاسی کشور بازمی گردد. اصلاح طلبان به لطف نبود نظارت استصوابی شورای نگهبان، توانستند پس از 15 سال صدارت بی چون و چرای رقیب اصولگرایشان بر ساختمان خیابان بهشت تهران، به شورای شهر پایتخت که در نوع خود واجد جایگاه سیاسی و اجتماعی گران قدری -حتی در سطح کشور- است، راه یابند.
با این احتساب، به نظر می رسد اصلاح طلبان چندان تمایلی نداشته باشند که با انتخاب فردی تند مزاج -به لحاظ سیاسی- چشم های رقیب اصولگرای خود را معطوف به معادلات این جریان کنند؛ مساله ای که قطعا خواهد توانست به موجب قدرت ذاتی نیروهای اصولگرا در بافت حاکمیتی، دست اندازهای سختی را پیش پای نیروهای اصلاح طلب ایجاد کند.

بنابراین چه کسی بهتر از محسن هاشمی خواهد توانست میدان دار جبهه اصلاحات در فُرم شهری آن باشد؟ کسی که پس از درگذشت آیت الله هاشمی و در شرایطی که رسانه های بیگانه مشغول تحلیل پیرامون شکاف میان خط مشی سیاسی آن فقید با رهبری انقلاب بودند، به خوبی توانست از خود چهره ای «خودی» و «دلسوز» بروز بدهد.

گزاره سوم؛ از طرف دیگر با بازخوانی تاریخ خواهیم دید اصلاح طلبان یک مرتبه طعم تشتت و تفرق در پارلمان شهری، آن هم در نخستین دوره فعالیت را چشیده اند؛ زمانی که نه الویری توانست با شورای سیاست زده دوره نخست تهران کنار بیاید و نه ملک مدنی. بنابراین شاید محسن هاشمی همان الهه مرضی الطرفین اصلاح طلبان باشد که می تواند همه طیف های سیاسی درگیر در درون و بیرون شورای شهر را به هم نزدیک کند.

گزاره چهارم؛ محسن هاشمی، رئیس شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی است؛ حزبی پُر نفوذ با قدرت لابی بالا. حزبی که با وجود زاویه گیری های گاه و بیگاه با نهادهای حاکمیتی، توانسته از طوفان های سیاسی عبور کند و با کمترین هزینه ادامه حیات بدهد. ادامه حیاتی که برای بسیاری دیگر مانند جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب تبدیل به آرزو شده است.  

یک سال پیش در چنین ایامی، حزب کارگزاران با نفوذ معنوی بالای خود در میان نمایندگان نزدیک به دولت، توانست مسیر را برای ریاست علی لاریجانی بر مجلس هموار کند؛ موضوعی که مورد انتقاد و اعتراض شدید محمدرضا عارف قرار گرفت.

بنابراین، نفس عضویت محسن هاشمی در حزب کارگزاران می تواند امتیاز بالقوه ای برای وی محسوب شود.

با وجود آنکه میثاق نامه اصلاح طلبی در شورای عالی اصلاح طلبان به صراحت بیان می دارد، اعضای شورای شهر حق تصدی مسند شهرداری را ندارند، باید به انتظار نشست و دید که آیا مُهر استثنا در این زمینه بر پیشانی محسن هاشمی می خورد یا خیر!  

 اخبار روز را با جامعه خبر بخوانید./