امامزاده تنها دلخوشی اهالی روستای حسن آباد بود / دادگاه هنوز حکم نهایی را صادر نکرده است
قصد سفر با دوستانم را داشتم. حدودا در ۵ کیلومتری فرودگاه بین‌المللی امام خمینی بودیم که ناگهان سوخت خودرو تمام شد. خودرو را در گوشه ایی از خاکریز های خیابان پارک کردم و با دوستانم و یک پیت به دنبال یافتن پمپ بنزینی شدیم که مقداری با خود بیارویم و در ماشین بریزیم تا سریعا حرکت کنیم و از پرواز جا نمانیم.
ترسم از این بود که در این محل پمپ بنزینی پیدا نشود. از طرفی هم ترس پیدا شدن سروکله حیوان درنده ایی و یا راهزن های قصه ها را داشتم . این محل نه وجه آبادی را داشت و نه بیابان را
سرانجام ایستگاه پمپ بنزینی را از دور دیدم. قدم هایم به سوی آن شتاب بیشتری گرفت اما متوجه زمان می شوم که دیگر تلاش بی فایده بود. با دوستانم تصمیم گرفتیم در همین جا بمانیم واز روستا بازدید کنیم.
وارد روستای حسن آباد شدیم. اینجا یک بخش صنعتی بود اما عده ایی اینجا سکونت داشتند که زیر خط فقر راه می روند و گاهی هم سوار بر فراز و نشیب های موج های گرانی زندگی خود را طی می کنند.
مردمان ساده و بی خواسته ایی داشت که در مقابل هرگونه تصمیم مقامات تسلیم بودند. اینجا هیچ امکانات رفاهی نداشت! نه درمانگاه و نه بوستان و هیچ مرکز خریدی اینجا نبود. حتی مایحتاج روزانه هم اینجا پیدا نمی شود. بعید میدانم در خانه هایش لوله کشی آب و گاز هم وجود داشته باشد!
نام آن را محل سکونت نه، اما شاید بتوان تبعیدگاه گذاشت… آری ..اینجا مردمانی را دارد که به جرم نداری و حکم تلخ روزگار به اینجا تبعید شده اند و از شهر و امکانات اولیه زندگی دور گذاشته شده اند. تنها دلخوشی مردم اعم از کودک و جوان و کهن سال ها امامزاده عبدالله (ع) بود که به دنبال یافتن مقبره آن در پس کوچه ها روانه بودیم.
پیرمردی که در گوشه ایی نشسته بود و با تسبیه ذکر میگفت آدرس امامزاده را از وی جویا شدم. پیرمرد با انگشت اشاره به کوچه ایی کرد و گفت: باید تا انتهای کوچه بروید، امامزاده آنجاست.
پس از چندین بار بالا و پایین کردن کوچه قادر به یافتن آن نشدیم. ناامید تصمیم به ترک محیط کردیم که یک خانم جوان در مسیر ما قرار گرفت و کیسه ایی از لقمه های نان –پنیر-سبزی را در دست داشت به ما تعارف کرد. از او تشکر و برای نپذیرفتن آن عذر خواهی کردیم و خانم جوان گفت: پذیرایی نکردن از مهمانان منطقه امامزاده باعث دلخوری او می شود. خوشحال از منجی که ما را به امامزاده راهنمایی می کرد شدیم.
در ورودی امامزاده، فلزی و بسیار کوچک بود. وارد صحن که شدیم دیواره های کاهگلی امامزاده را مشاهده کردیم. فکرم درگیر سادگی و کاهگلی بودن محوطه بود که صدای گاو ها مارا متعجب کرد.
گاوداری همسایه امامزاده است
همسایه امامزاده نه حسینه ایی بود و نه سوهان و تسبیه فروشی ! در کنار این امامزاده عظیم شان که شجره آن برمیگردد به حضرت زینب (س) تنها یک گاو داری بزرگی بود.
تمامی امامزاده ها خادمانی را که گلاب پاش به دست فضا را خاطره انگیز تر می کند دارد اما در این امامزاده خبری از بوی گلاب و نوای قرآن خوانی نبود و تنها بودی بد گاوداری و صدای آن باعث رنجش زائرین شده بود.
چرایی همسایه شدن گاوداری با امامزاده کمی دل را میلرزاند و سوال برایم ایجاد می شود که آیا مسئولین کشور جمهوری اسلامی ایران چنین مجوزی را صادر کرده اند؟!
خشونت اوقاف علیه گاوداری
گاوداری مذکور علارقم مشکلاتی نظیر بوی بد و صدای نا مطلوب گاو ها در این حومه حق همسایگی را هم به جا نیاورده است.
از پیامبراکرم صلی الله علیه و آله وسلم در کتاب وسائل الشیعه، جلد ۸ نقل است که ایشان فرمودند: «ایمان ندارد کسی که همسایه او از شرّش در امان نیست.» پیامبر اکرم بعد از گفتن این حدیث با دست خود اشاره فرمودند تا چهل خانه از پس و پیش و راست و چپ همسایه شما محسوب می شود. این درحالی است که این گاورداری که همسایه دیوار به دیوار امامزاده است و با وجود احادیث معتبر و مکرر معصومین لحظه ایی دوست داران خاندان اهل بیت و امامزاده عبدالله (ع) در امان نبوده اند.
آزار دادن امامزاده و نادیده گرفتن دستورات مقدساتمان به قدری پیش رفت که صاحب گاوداری اقدام به تخریب بخشی از امامزاده کرده است و با تصرف محوطه امامزاده آن را با بی شرمی تمام به مکانی برای انبار الوفه و فضولات گاو ها کرده بود.
خوشبختانه اوقاف شهرری از این توصیفات اسفناک مطلع و علیه گاوداری خشونت خود را ابراز می کند و بی شرمی گاوداری بیش از این ادامه دار نمی شود.
اهالی روستا نمی توانند اجدادشان را زیارت کند
هنگام اجرای عمل وقیه تخریب بخشی از امامزاده تمامی قبور اجداد اهالی روستای حسن آباد که در امامزاده دفن بوده اند از بین رفته است.
گاوداری اظهارات چندین تن از اهالی روستا که قبورعزیزانشان بدون اجازه تخریب شده است را کتمان می کند و دادگاه هنوز به نتیجه ی قطعی خود نرسیده و اعلام حکم نکرده است.
برای نماز فقط می توانید تیمم کنید!
امامزاده عبدالله (ع) هیچ سرویس بهداشتی و وضو خانه ایی ندارد و حتی اطراف این مکان مقدس هیچ مکانی برای رفع حاحت وجود ندارد. پس با این حال اگر قصد نماز در این خلوتگاه مقدس کردید باید تیمم کنید!
امامزاده ضریح ندارد
امامزاده هیچ ضریحی ندارد. شاید در نگاه اول کمی تعجب انگیز به نظر آید اما متاسفانه با این اقدام شان امامزاده کوچک شمرده شده است و هر شخصی که بخواهد زیارت کند می تواند مستقیما سنگ مزار این امامزاده را لمس کند.
بالا تر از سنگ مزار این امامزاده یک گاوصندوق وجود داشت که نذولات با استفاده از آن جمع آوری می شود. گویا به اندازه هزینه ساخت یک ضریح کوچک هم در آن مبلغی وجود نداشت. هرچند که فکر می کنم ارزش خود گاوصندوق به اندازه هزینه ضریح و رفع چند مشکل دیگر است.
نداشتن دوربین مداربسته تخلف است
یکی از برنامه‌های راهبردی اوقاف استان در اقدامات امنیتی و جلوگیری از سرقت در بقاع متبرکه نصب دوربین‌های مدار بسته است اما این امامزاده از داشتن دوربین مدار بسته هم محروم است. مجهز نبودن امامزاده به دوربین مداربسته قانون شکنی و جرم محسوب می شود.
تکلیف گاوداری روشن نشد
سعید اوتارخانی رئیس اداره اوقاف شهرری در گفت و گو با خبرنگار پایگاه خبری جامعه گفت: حکم و تخلفات گاوداری از نظر شرعی و قانونی واضح و مشخص است اما مسئولین زیربط برای روشن شدن تکلیف تخلفات گاوداری هیچ اقدام موثری انجام نداده اند و نتیجه به کندی محض پیش میرود.
